Ik liet mijn tattoo zetten in mijn 25e levensjaar, als een soort markering van hoe ver ik toch al was geraakt. Ik groeide op met veel twijfels, vragen en het gevoel nergens bij te horen. Al van jongs af aan kreeg ik vragen over mijn uiterlijk en waar ik vandaan kwam, terwijl ik daar zelf nog geen antwoord op had.
Houvast vond ik in dingen vastleggen. Schrijven, tekenen, foto’s nemen. Ik probeerde kleine stukjes van mezelf te verzamelen om er een geheel van te maken. Via inkt werden herinneringen en gedachten tastbaar.
Mijn tattoo toont een inkttekening in een vloeiend patroon. Soms zie ik mezelf als een klein waterdeeltje in een rivier. Ik ben als druppel uit Vietnam gestroomd en in België terechtgekomen. Toch maak ik nog altijd deel uit van een grote stroom.
Ook het leven blijft stromen, ondanks wat er in het verleden is gebeurd. Water is niet alleen beweeglijk, maar ook sterk. Het doorklieft rotsen en bergen en vindt altijd een weg. Die gedachte geeft me vertrouwen dat ik verder kan, ook wanneer ik niet weet waar de stroom me precies naartoe brengt.
