Door mijn autisme en mijn adoptie heb ik altijd het gevoel gehad dat ik anders was. Alsof ik er niet helemaal bij hoorde. In mijn jeugd worstelde ik hard met de vraag wat mijn plaats is in deze wereld. Ik mocht niet bij mijn moeder blijven. Mijn biologische halfzus wel. Waarom zij wel en ik niet? Ik heb me daardoor nooit goed genoeg gevoeld. Dat is, naast mijn autisme, nog altijd mijn grootste worsteling.
Omdat ik niet de sterkste prater ben, zocht ik andere manieren om mezelf te begrijpen en uit te drukken. Die vond ik in boeken, films en anime. Mijn vier tatoeages tonen animepersonages waarin ik delen van mezelf herken:
- Luffy herinnert me eraan dat familie niet altijd ontstaat door geboorte, maar ook door liefde, vertrouwen en gedeelde ervaringen. Dat raakt me diep. Hij staat voor de familie die je zelf kiest, ongeacht afkomst of bloedband.
- Naruto symboliseert voor mij eenzaamheid en het verlangen om gezien en geaccepteerd te worden. In hem herken ik de zoektocht naar identiteit en de behoefte om te begrijpen waar je vandaan komt en waar je thuishoort.
- Goku helpt me beseffen dat ik meer ben dan mijn biologische afkomst alleen. Zijn karakter wordt gevormd door de mensen die hem opvoeden en liefhebben. Die boodschap betekent veel voor mij.
- Izuku Midoriya staat voor vertrouwen en groei. Voor mij symboliseert hij de mensen die mij onderweg hebben gesteund en geholpen mijn eigen weg te vinden.
Voor anderen lijken het misschien gewoon afbeeldingen van populaire animehelden, maar voor mij vormen ze een visuele vertaling van wat adoptie betekent. Niet alleen waar je vandaan komt telt, maar ook wie je wordt, welke mensen je onderweg ontmoet en hoe je uiteindelijk je eigen plaats in de wereld vindt.
En hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat mijn adoptieverhaal niet begint met de vraag: Waarom wilde mijn moeder mij niet? Misschien begint het met een heel andere vraag: Hoe vrij was mijn geboortemoeder werkelijk om voor mij te kiezen?
Mijn verhaal gaat niet alleen over een kind dat werd afgestaan, maar ook over een moeder die onder enorme druk een beslissing moest nemen. Ik ben niet afgestaan omdat ik geen waarde had. Ik ben geboren in omstandigheden waarin mijn bestaan niet paste binnen de verwachtingen van de wereld rondom mijn geboortemoeder.
Maar ik paste wél in het leven. Ik was er. Ik werd geboren. Ik werd een mens met een eigen verhaal, een eigen stem en een eigen toekomst. En vandaag mag ik dat verhaal zelf vertellen.
