Achter mijn oor staat de eerste letter van de naam die op mijn geboorteakte staat. Het is niet de naam die mijn adoptieouders mij gegeven hebben. Later ontdekte ik dat die naam ook niet gekozen werd door mijn biologische moeder, maar door de nonnen van het ziekenhuis waar ik geboren werd. Daardoor verloor die naam een deel van de betekenis die ik eraan had gegeven. Toch blijft hij deel uitmaken van mijn verhaal.
Op mijn rug draag ik een teken van oneindige persoonlijke ontwikkeling. Mijn adoptie is niet iets waar ik elke dag mee bezig ben, maar het blijft wel verweven met wie ik ben. Soms verdwijnt het naar de achtergrond, soms dient het zich opnieuw aan. Elke keer brengt dat nieuwe vragen, inzichten of puzzelstukken met zich mee, die ik een plaats probeer te geven.
Ga terug naar de algemene pagina
