Mijn eerste tattoo liet ik zetten toen ik negentien was. Het is een kaart van India met de plek waar ik geboren ben. Mensen vragen me vaak waar ik vandaan kom, en nu kan ik het gewoon aanwijzen. Tegelijk helpt die tattoo me om stil te staan bij het feit dat ik daar geboren ben. Soms kijk ik ernaar en denk ik: wauw! Dan probeer ik me die plek voor te stellen, met haar idyllische stranden en vele palmbomen.
Mijn tweede tattoo is mijn Indiase naam: Dhanya. Dat is de naam die mijn mama mij gaf. Ik heb het altijd heel jammer gevonden dat mijn ouders mij bij de adoptie een andere naam gaven. Die naam voelt als het enige wat ik nog van mijn mama heb. Al besef ik ook dat ze mij veel meer meegaf dan alleen mijn naam.
Toen ik enkele jaren geleden ontdekte dat zowel Dhanya als Maïté ‘dankbaar’ betekenen, bracht dat onverwacht veel rust. Mijn ouders wisten dat niet toen ze mijn naam kozen, maar toch bleken beide namen dezelfde betekenis te dragen. Hoewel ik het nog steeds jammer vind dat Dhanya niet mijn aanspreeknaam is, doet het me veel dat beide namen op die manier verbonden zijn.
Ga terug naar de algemene pagina
