Ik werd op dertien maanden geadopteerd uit Siliguri in India. Enkele jaren later adopteerden mijn ouders nog een dochter uit India. We waren geen biologische zussen, maar door ons kleine leeftijdsverschil en onze gedeelde geschiedenis groeiden we heel hecht op.
Mijn zus worstelde haar hele leven met haar adoptieverleden. Dat drukte op mentaal vlak een stempel op haar. Vorig jaar overleed ze na een euthanasietraject van negen jaar. Ik ben meegegaan naar de gesprekken met haar psychiater en de uitvoerende arts. Dat was heel heftig, maar ik wilde haar steunen. Zij werd net geen 32 jaar.
Op de dag dat mijn zus deze aarde verliet, was het alsof niet alleen zij, maar ook een stukje van mezelf en een stukje gedeelde geschiedenis van ons stierf. De persoon die mijn worstelingen en bezorgheden rond adoptie zonder woorden begreep, was er plots niet meer.
Voor haar liet ik een tattoo zetten van een lotusbloem. Ze verbindt ons met elkaar en met het land waar onze verhalen begonnen, ook al is ze er niet meer.
Ik hoop dat geadopteerden elkaar vinden en met elkaar kunnen praten over de impact van adoptie op mentale gezondheid. Geen enkele geadopteerde zou daarin alleen mogen staan.
Ga terug naar de algemene pagina
