Resultaten poll 'Adoptiealerte hulpverlening'

Een ‘adoptiealerte’ hulpverlener, is dat nu echt nodig? Is een ‘alerte’ hulpverlener al niet meer dan voldoende? Moeten adoptiebetrokkenen echt voor alles in het hokje ‘adoptie’ worden geduwd? We nemen het u niet kwalijk als u dit denkt terwijl u dit leest.

Eerlijk is eerlijk, deze discussie werd ook hier reeds eerder gevoerd. Alleen horen we luid en duidelijk signalen van adoptieouders, geadopteerden en afstandsouders, hoe moeizaam de weg naar een geschikte hulpverlener soms kan lopen, zeker bij meer ingrijpende problemen. We zijn ook getuige van wat een verschil het kan maken om bij een hulpverlener terecht te komen die sensitief is, ook voor adoptie.

Laat ons duidelijk zijn, niemand zet de stap naar een hulpverlener als men dat niet nodig vindt. En zelfs als de nood hoog is, dan nog… dan duurt het vaak nog een tijdje voor de stap wordt gezet. Wij willen jullie graag ondersteunen in deze stap.

In de nieuwsbrief van februari vroegen we jullie aan de hand van een poll: Aan welke voorwaarden moet een adoptiealerte hulpverlener voldoen? Wij vinden uw mening daarover heel belangrijk. Op basis van jullie antwoorden, willen we onze ‘adoptiekaart’, onze lijst met adoptiesensitieve hulpverleners, verder vorm geven.

Uit jullie reacties weerhouden we drie voorwaarden waaraan een adoptiealerte hulpverlener volgens jullie moet voldoen.

1. De hulpverlener moet adoptie-ervaring hebben. Met andere woorden, hij/zij moet al eerder mensen hebben ondersteund die tot de adoptiedriehoek behoren: geadopteerden en/of afstandsouders en/of adoptieouders. Veel mensen (en niet enkel adoptiebetrokkenen) ervaren een gevoel van herkenning en erkenning bij hulpverleners die reeds werkten met andere mensen met gelijkaardige ervaringen en verhalen.
2. De hulpverlener moet kennis hebben van adoptie. Niet alle problemen waar adoptiebetrokkenen hulp bij vragen, zijn rechtstreeks adoptiegerelateerd. Toch zijn er ‘extra’s’ verbonden aan adoptie, die hulpverleners in hun achterhoofd moeten houden. Extra’s zoals de onvermijdelijke verlieservaringen, rouw, trauma, verstoring in het gevoel van basisvertrouwen, loyauteitsconflicten,… Ze  kunnen er immers voor zorgen dat reguliere adviezen en manieren van aanpakken niet het gewenste, soms zelfs het omgekeerde, resultaat geven.
3. De hulpverlener begeleidt het hele gezin, heeft oog voor alle betrokken van de adoptiedriehoek. Adopteren is geen 1-persoonsaangelegenheid. Er zijn altijd minstens drie betrokkenen: de geadopteerde, de afstandsouder(s), de adoptieouder(s). Aan elk van hen moet (figuurlijk en/of letterlijk) ruimte worden gegeven. Daarnaast hebben ook broers en zussen recht op een plaats in het hulpverleningsproces.

Hulpverleners kunnen individueel of in groep bij ons terecht voor deskundigheidsbevordering op het gebied van gehechtheid, trauma, roots en adoptiegerelateerde ontwikkelings- en opvoedingsvragen. We hopen op die manier de adoptiekaart te kunnen uitbreiden en mensen op een gerichte manier te kunnen doorverwijzen naar een ervaren hulpverlener in hun buurt.

Als je zelf positieve ervaringen hebt met een adoptiealerte hulpverlener, laat het ons zeker weten!

Gepost in: Wat vind jij?