Twee verhalen, twee zoektochten: het verhaal van Anneke

Anneke en Anne zijn aangetrouwde nichten en werden beide binnenlands geadopteerd. Pas later in hun leven gingen zij op zoek naar antwoorden over hun afkomst. Hoewel hun ervaringen verschillend zijn, herkennen ze veel in elkaars verhaal. In deze driedelige reeks delen zij hun zoektocht en de impact ervan op hun leven.

Het verhaal van Anneke

Mijn ouders hebben altijd open met mij gesproken over mijn adoptie. Toen ik echt nog heel klein was, vertelden ze me een verhaaltje over een meisje wiens moeder niet voor haar kon zorgen. Gaandeweg besefte ik dat ik dat meisje was. Voor mij voelde dat heel normaal en vanzelfsprekend.

Toen ik zes was, mocht ik alleen met de fiets naar school. Dat was vlakbij, in dezelfde straat waar we woonden. Mijn moeder keek altijd toe tot ik veilig was aangekomen. Onderweg sprak een vrouw uit de buurt me aan. Ze vroeg of ik wist dat ik geadopteerd was en of ik niet bang was dat mijn biologische moeder me ooit zou komen halen. Ik fietste zo snel als ik kon terug naar huis.

Dat ene moment veranderde mijn leven. Van de ene op de andere dag ontwikkelde ik een enorme verlatingsangst. Ik durfde niets meer alleen te doen. Zodra ik mijn ouders niet zag, sloeg de paniek toe. Dat trauma draag ik vandaag nog steeds met me mee.

“Ik voelde me vaak een nepperd.”

In het middelbaar zoekt iedereen naar zichzelf. Dat was voor mij niet anders. Alleen had ik minder om mijn identiteit aan af te toetsen, want hoewel ik veel van mijn ouders had meegekregen via de opvoeding, waren er ook fundamentele kenmerken van mezelf die ik nergens kon plaatsen.

Heel lang had ik het gevoel dat ik een identiteit voor mezelf had verzonnen, maar wat legitimeerde die identiteit? Ik voelde me vaak een nepperd. Wat gaf mij het recht om te pretenderen bepaalde eigenschappen wel of net niet te hebben? Het is moeilijk uit te leggen, maar die zoektocht naar identiteit was echt niet gemakkelijk.

“Er waren zoveel emoties dat er voor die van mij geen plaats was.”

Toen ik 21 was, werd ik gecontacteerd door mijn biologische moeder. Ik wist dat ze naar mij op zoek was, want mijn gegevens waren ooit verschenen in de aftiteling van ‘Opsporing verzocht’, een programma waarin geadopteerden en biologische ouders elkaar probeerden terug te vinden.

Toch had ik zelf nooit de stap gezet. Ik was nog te jong en onzeker om op zoek te gaan. Als geadopteerde balanceer je voortdurend tussen nieuwsgierigheid naar je afkomst en loyaliteit aan je ouders. Ik kon mijn ouders dat niet aandoen.

Het moment dat mijn biologische moeder mij uiteindelijk vond en Tamar ons contacteerde voor een ontmoeting was verschrikkelijk. Ik voelde me een verrader, omdat ik geen ‘nee’ kon zeggen tegen de kans om mijn biologische moeder te ontmoeten. Ik had het gevoel dat ik mijn ouders diep kwetste door die ontmoeting toe te laten.

Tijdens de ontmoeting zelf waren er zoveel emoties bij mijn ouders en mijn biologische moeder dat er voor die van mij simpelweg geen plaats was. In het verslag van die ontmoeting staat dat ik een koele en rationele indruk maakte. In werkelijkheid kon ik geen emoties tonen zonder anderen te kwetsen, dus de enige optie was ze voor mezelf te houden.

“Ik werd verscheurd door schuldgevoelens”

Op mijn 21e was ik emotioneel helemaal niet klaar om een band met mijn biologische moeder op te bouwen. Ik werd verscheurd door schuldgevoelens en besloot uiteindelijk dat het me dat allemaal niet waard was. Dat het toen fout liep, lag volledig aan mij.

Ik ontdekte ook dat ik twee halfbroers heb, eentje ouder en eentje jonger, en dat ik als enige ter adoptie was afgestaan. Onvermijdelijk stel je jezelf dan vragen: Waarom ik? Wat was er mis met mij? Waarom was ik niet goed genoeg? Opnieuw kreeg mijn identiteit een deuk.

“Dat blijft mijn mooiste herinnering aan haar.”

Jaren later nam ik opnieuw contact op met mijn biologische moeder. Ondertussen had ik zelf kinderen gekregen en dat veranderde hoe ik naar bepaalde dingen keek. Ik was er in mijn hoofd nog niet klaar mee.

Aanvankelijk verliep het contact aangenaam. Ik herinner me een bezoek bij haar thuis, samen met mijn man. Ze haalde fotoalbums boven en ik voelde me echt welkom. Dat blijft mijn mooiste herinnering aan haar. Ze wilde graag mijn kinderen ontmoeten, maar die waren op dat moment nog heel jong en ik wilde eerst mijn band met haar versterken.

Helaas verliep het contact steeds moeilijker. Mijn biologische moeder is getekend door wat haar overkomen is en dat zorgde ervoor dat ze vaak verdrietig of boos of verwijtend was. Op een bepaald moment vertelde ze me dat ik het resultaat was van een verkrachting. Die uitspraak sloeg al mijn fundamenten weg. Opnieuw wist ik niet meer wie ik was. Later bleek dat verhaal niet te kloppen, maar voor mij was dat een grote vertrouwensbreuk.

Toen ze daarna eiste dat ze de kleinkinderen mocht zien, omdat ik anders haar dochter niet meer was, was het klaar voor mij. Misschien komt er ooit een moment waarop we wel emotioneel klaar voor elkaar zullen zijn. Wie weet.

“Daar was ze, mijn identiteit.”

Ondertussen bleef één vraag door mijn hoofd spoken: wie was mijn biologische vader? Mijn ouders gaven me waarden en normen mee, maar een aantal van mijn kerneigenschappen kon ik nergens thuisbrengen.

Als kind schreef ik elke avond een gedichtje voor mijn ouders. Ik las voortdurend. Ik trok naar de kunstacademie. Ik hield van pottenbakken en was een tijdlang bezeten door het snijden van lino's. Ik had een rebels kantje, waarom - daarom werkte als een rode lap op een stier, en een sterk gevoel voor rechtvaardigheid. Allemaal eigenschappen die ik niet herkende bij mijn ouders noch bij mijn biologische moeder.

En toen vond ik hem. Mijn biologische vader blijkt een kunstenaar-dichter te zijn die even rebels is als ik en een even groot rechtvaardigheidsgevoel heeft. Hij heeft dezelfde boeken in zijn kast staan. Hij heeft een eigen pottenbakkersstudio. En op het moment dat we elkaar leerden kennen, volgde hij zelfs een cursus lino snijden met zijn dochter.

Copy-paste. Daar was ze, mijn identiteit. Plots was het logisch dat ik ben wie ik ben. Elk puzzelstukje viel op zijn plek.

“Ik kon mijn fundamenten verankeren.”

Mijn (adoptie)ouders zijn en blijven mijn echte ouders. Ik was twee weken oud toen ik bij hen thuis kwam. Zij hebben mij met heel veel liefde grootgebracht en we hebben een enorm goede band. Mijn papa is en blijft dus mijn papa.

Maar ik heb in mijn leven meerdere belangrijke vaderfiguren. Mijn schoonvader was één van de belangrijkste mannen in mijn leven en mijn beste vriend. Hij was een wijze man die ik nog elke dag mis. En toen ik uiteindelijk mijn biologische vader vond, ontdekte ik ook in hem iemand die me vanaf de eerste seconde in zijn hart sloot. Ik voel dat hij mij graag ziet en dat hij blij is dat ik er ben. We delen zoveel eigenschappen dat het heel snel heel vertrouwd aanvoelde.

Via mijn biologische vader vond ik nóg een halfbroer en een halfzus. Mijn zus omschreef onze eerste ontmoeting als: “Ik heb het gevoel dat ik je onbewust altijd gemist heb.”

Door hen te vinden, kon ik mijn fundamenten eindelijk verankeren. Vandaag sta ik veel stabieler in het leven. Ik ben nu volledig. Ik weet wie ik ben.

Lees hier het verhaal van Anne.

Gepost in: Interview